Niska samoocena czy zwykłe lenistwo?

Blog post description.

11/7/20261 min read

„Mam niską samoocenę”. A może po prostu nie chce mi się pracować?

„Inspiracja istnieje, ale musi cię zastać przy pracy”. — Pablo Picasso

Coraz częściej słyszymy od młodych ludzi: „Nie wierzę w siebie”, „Nie mam motywacji”, „Boję się porażki”, „Nie potrafię”.

Ale czy rzeczywiście zawsze chodzi o niską samoocenę?

Czasami za tymi deklaracjami kryje się coś znacznie prostszego — niechęć do wysiłku, brak systematyczności i trudność w przyjmowaniu odpowiedzialności za własne działania.

Nastolatek nie uczy się, nie ćwiczy, nie przygotowuje do sprawdzianu, a potem tłumaczy niepowodzenie brakiem wiary w siebie.

Tymczasem poczucie kompetencji nie rodzi się z ciągłego słuchania, że jesteśmy wspaniali. Rodzi się z doświadczenia: spróbowałem, popracowałem, nauczyłem się, potrafię.

Nie musimy mieć motywacji, żeby zacząć działać. Często to właśnie działanie przynosi motywację.

Oczywiście za biernością mogą stać depresja, lęk, ADHD czy rzeczywiste trudności emocjonalne. Dlatego trzeba rozumieć przyczyny zachowania, zamiast pochopnie je oceniać.

Ale nie każda niechęć do obowiązków jest problemem psychologicznym wymagającym terapii.

Wychowując młodych ludzi, powinniśmy nie tylko wspierać ich samoocenę, ale również uczyć wytrwałości, odpowiedzialności i tolerowania frustracji.

Bo można być wartościowym człowiekiem i jednocześnie zachowywać się nieodpowiedzialnie.

Bezwarunkowa wartość człowieka nie oznacza bezwarunkowej wartości wszystkich jego działań.

A czasami zamiast kolejnego „Uwierz w siebie” młody człowiek potrzebuje usłyszeć:

„Spróbuj. Popracuj. Sprawdź, co potrafisz”.

Spokojna Przestrzeń – psychologia i psychoterapia